Terug naar de home page

Met onze Doos naar Zuid-Amerika..

Je bent op pagina:

Eind april - begin mei 2014.
Chili: El Tatio Geysers            Kaartje onder aan de pagina!!
Ja, op de vorige pagina schreven we het zo mooi: "Daar gaan we jullie in de volgende update over vertellen!" Ja, vlugger gezegd dan gedaan. We zitten nog steeds in het einde van april 2014, en nog steeds in San Pedro de Atacama, het hoofdstadje van de beroemde Atacama woestijn. We zijn een beetje reis moe, zoveel indrukken opgedaan die we allemaal nog een plaatsje moeten geven. Gewoon een weekje rust. Maar om de een of andere manier zakt die rust niet over ons heen. "Zou het door de hoogte waar we nu leven komen of is er een andere oorzaak?" vragen we ons af. Hans weet het wel, maar wil er eigenlijk niet voor uit komen. "Anja, er hangt een grijze wolk boven mijn hoofd. Ik weet niet of we wel die Laguna Route naar Bolivia moeten gaan rijden." mompelt hij zachtjes in zijn slaap.

Kijk, als hij zelfs in zijn slaap daarover aan het kletsen is, dan moet er wat aan de hand zijn. "Wat is dan het probleem?" zul je denken.
We hebben deze reis heel goed voorbereid. Alles opgezocht wat op te zoeken is. Natuurlijk veel websites geraadpleegd van mensen die ons voor gingen. En daar zit 'm nou net de kneep. Overal lees je dat de Laguna Route naar en door Bolivia eigenlijk het hoogte en ook het hoogste punt van deze reis is. Daar zijn we nu vlak bij. Op al die websites lees je dan ook telkens weer dat je die tocht alleen maar met een echte vierwiel aangedreven auto kunt rijden. En dan ook nog samen met een paar andere auto's, zodat, als er iets fout gaat............................... hulp gehaald kan worden.
Hans wordt er zenuwachtig van. "Wordt dit ons Waterloo? Het einde van de reis omdat we onze Doos ergens in een ravijn achter moeten laten?" Dat soort verhalen lees je namelijk ook vaak.

Van de andere kant weten we dat de reizigers met vierwiel aangedreven Toyota's en Mercedes trucks vaak grote schijtballen zijn. Die rijden in zo'n stoere bak omdat ze zelf helemaal niet stoer zijn en het nodige zelfvertrouwen voor een reis als deze feitelijk helemaal missen. Telkens komen ze ons vertellen dat onze auto niet geschikt is voor de reis die we maken en telkens komen wij op plaatsen waar zij alleen maar van dromen. Nou ja, we hebben nog een paar dagen de tijd om aan het idee te wennen. Eerst naar de Geysers van de El Tatio vulkaan!
"Anja, daar komen onze Zwitserse vrienden weer aanrijden, gezellig. Hebben we weer wat te kletsen. Misschien hebben ze zin om mee naar de geysers te rijden." Ze parkeren hun auto een paar meter verderop. "Hoe gaat het met jullie? Is dit een leuk stadje?" We vertellen ons verhaal wat jullie al in de vorige update gelezen hebben. Leuk dat we weer bij elkaar zijn. In de avond gaan wij een hapje in een restaurantje eten. Onze vrienden eten in hun auto, nog restjes welke op moeten. We zitten bij een grote vuurkorf waar pallethaut wordt gestookt. Gezellig om bij zo'n vuur te zitten met een heerlijke Pizza en een glaasje bier. Overdag schijnt de zon, dan is het lekker maar na de middag koelt het weer snel af en de nachten zijn koud. We zetten onze plannen nog eens op een rijtje en ontdekken dat we er eigenlijk niet uit komen. "Als onze Zwitserse vrienden nou eens mee zouden rijden op de Laguna Route, dan zou ik dat best fijn vinden." Anja valt bij: "Ja, als we dan echt in de prut vast zitten dan kunnen zij ons er uit trekken! Goed plan, dan vragen we ze morgenochtend mee."

29 april 2014.
Onze vriend klopt op de buitendeur. "Hans, goedemorgen. Wij gaan dadelijk een tour boeken naar de geysers van de Tatio vulkaan. Gaan jullie mee?" "Wat zeg je? Ga je een tour boeken naar die geysers? Jullie zijn hartstikke gek joh! Je hebt een stoere Mercedes 4x4 vrachtauto en je rijdt met een Toyota jeepje mee de berg op? En daar ga je nog voor betalen ook?" Hans moet zich vasthouden van teleurstelling. Anja kijkt verbaasd. "Ja, die geysers liggen op ruim 4300 meter hoogte en de touroperator zegt dat je dat niet met je eigen auto kunt doen." "Heb je hem verteld wat voor auto je bij je hebt?" valt Hans hem in de rede. "Uhh, nee. Maar het lijkt me wel makkelijk." komt het antwoord. "Nou, dan boek jij je tour, dan gaan wij met onze Doos. Ik denk dat wij dan toch wat meer plezier gaan beleven. Ik ga niet met een tour mee naar een plek waar ik zelf naar toe kan rijden." Onze vriend haalt zijn schouders op loopt teleurgesteld weer terug naar zijn auto. Hans valt vol verbazing terug in zijn stoel. "Een tour boeken, dat is te zot voor woorden," zucht hans. "En willen we die mensen nu mee vragen op onze Laguna Route?" Na het avondeten nodigen we ze uit voor een glaasje en al rap nemen ze de beslissing om de volgende dag met ons mee naar boven te rijden.
30 april 2014.
Na de koffie rijden we met onze twee wagens aan.  De Zwitsers voorop, wij een paar minuten later er achter aan. Het is niet zo moeilijk, verdwalen doe je hier niet. Er is maar een weg die al ras verandert in een hobbelige piste. Echt onderhoud plegen doen ze in dit deel van Chili niet en dat is te merken. De Toyota jeepjes die deze tour ook rijden zoeken telkens weer een andere route om nog een beetje om de hobbels en de gaten heen te rijden. We zien de eerste Flamingo's, mooi, maar de kleuren vallen ons een beetje tegen.
De lama's zien er een stuk beter uit. Elke lama heeft een paar gekleurde lintjes, om de nek en vaak aan de oren. Zo weet de boer welke van hem zijn en welke van zijn buurman.

Ze worden gebruikt voor hun wol, de huiden en het vlees. Multifunctionele dieren dus!

De Tatio Geysers liggen op ruim 4300 meter hoogte. Ze liggen vlakbij de Tatio vulkaan. Op een paar kilometer onder de grond loopt een water ader, een soort onderaardse rivier. Maar zo diep is het ook warm, je zit uiteindelijk op een actieve vulkaan. Het water kookt dus constant op die diepte en de stoom spuit door gaten naar de oppervlakte, vaak vergezeld door het kokende water.
Vooral vroeg in de ochtend is het heel spectaculair om te zien. Het is dan nog stik koud en bij de opkomende zon zie je de mist overal om je heen.
We hebben afgesproken bij Machuca te overnachten. Het is een klein dorpje met slechts een paar huisjes en maar net 50 kilometer rijden.

Volgens het boekje dat onze vrienden bij de Tourist Office gehaald hebben ligt dat op ongeveer 3400 meter hoogte en dat zou een mooie tussenstap zijn om onze rode bloedlichaampjes aan de hoogte te laten wennen.

San Pedro de Atacama, waar we vanmorgen vertrokken zijn ligt op 2400 meter hoogte. De Geysers liggen op 4300 meter.
Na een paar uur hobbelen rijden we het vriendelijke dorpje binnen. In de verte zien we de Mercedes al staan. Ze hebben een leuk vlak plekje uitgezocht waar we naast elkaar kunnen staan. We parkeren onze Doos naast hen. Anja kijkt op de GPS die op het dashboard staat. Hoogte ruim 3800 meter. Verbaasd kijk ze Hans aan: "Klopt dit? Dan zijn we toch veel te ver omhoog gereden. Eigenlijk zouden we een stuk terug moeten rijden tot we ergens op 3500 meter zitten, vind je ook niet?" "Zullen we onze vrienden raadplegen?"

Zo gezegd, zo gedaan. "Heb je op je GPS gekeken?" vraagt Hans. "Nee, die hebben we niet aan staan. Hebben we toch niet nodig, er is maar een weg en die gaat alsmaar door. Komen we vanzelf boven." "Ja, dat is wel zo, maar nu heb je geen gegevens over de hoogte waar we op zitten!" "Oh jawel hoor, in mijn boekje staat dat we nu op 3400 meter hoogte zitten. En dat is een verantwoorde hoogte toch? Wij gaan geen problemen krijgen vannacht. En het is een mooie plek om te slapen," antwoordt onze vriend. "Zet je GPS nu eens aan joh!" reageert Hans.
De Mercedes man zet zijn GPS aan en na een minuutje kunnen we de hoogte aflezen. 3820 meter. "Kijk, dat bedoel ik nu. We zijn dik 1400 meter omhoog gereden, dat is veel te ver. Jouw vrouw kan er al niet tegen, moet het nu nog erger worden?" "Maar in het boekje staat......................" "Nou, kijk maar wat je doet, maar wij gaan terug naar een plekje waar we kunnen parkeren op 3500 meter," valt Hans in de rede. Verbouwereerd kijkt onze vriend ons aan. "Wij blijven hier!"

Hans haalt zijn schouders op en loopt terug naar de Doos. "Die lui zijn gek, helemaal gek. Kom Anja, we rijden een stuk terug, ik wil lekker slapen vannacht. Hoe het met hen afloopt moeten ze zelf maar uitzoeken, ik heb het er helemaal mee gehad." Met een vrolijk zwart rookpluimpje rijdt de Doos dezelfde weg weer terug. We komen een parkeerplek langs de weg tegen, net boven de 3500 meter. "Dit is ons plekje, mooi vlak ook."
De stoeltjes worden uitgeklapt in de zon, een kopje koffie komt er aan. Hans maakt zich zorgen. "Anja, dat gaat weer helemaal fout met onze vrienden. Ze denken niet na bij wat ze doen of ze hebben geen hersenen. Het resultaat blijft natuurlijk hetzelfde. Dit gaan niet onze partners worden voor de Laguna Route. Die maken dat we in de problemen gaan komen en dat wil ik niet.""We hebben ook helemaal niemand nodig voor die tocht, dat kunnen we zelf ook, dat zul je zien," glimlacht Anja. "Moeten we ze niet gaan halen?" mijmert Hans. Even later kijkt hij op. Ronkend komt een dikke Mercedes truck de berg af rijden. Hij parkeert naast ons. "Mijn vrouw vond dat we te hoog stonden. Ze wilde ook lager gaan staan. Heeft geen zin in hoofdpijn en een slapeloze nacht."
De volgende morgen gaan we weer verder de bergen op. "Eerst nog een kopje koffie!" roept Hans naar de buren. "Rijden jullie maar vast aan, we zien elkaar weer in Machuca!" Hans glimlacht naar Anja: "Het zijn wel aardige lui he?" We rijden langs een meertje en in de verte ligt de vulkaan, de El Tatio. Die rookt ook altijd een beetje.
2 mei 2014.

Na een rustige nacht op het dorpspleintje van Machuca rijden we verder de bergen in. Een paar uurtjes later hobbelen we het geiser veld binnen. Er staat een klein huisje waar je info kunt krijgen en waar je de entree kaartjes kunt kopen. Het is niet overdreven prijzig en er staan vuilnisbakken. Waar voor je geld dus. En nee, je mag niet in je camper blijven slapen.

Overal om ons heen borrelt en sputtert het, en het ruikt ook een beetje naar zwavel. "Als we straks ons plekje voor de nacht zoeken moeten we wel een beetje uit de stank parkeren, Anja." "We mogen hier niet blijven slapen," antwoordt ze. "Dat denk ik toch van wel, hoe moeten we anders morgen bij zonsopgang hier komen?"
Er is zelfs een natuur zwembadje aangelegd, compleet met kleedkamertjes. Het water wat er in staat komt uit de diverse spetterbronnetjes die er om heen liggen.
Je steekt je hand niet in zo'n borrelend bronnetje, je verbrandt je vingers. Maar tegen de tijd dat het in het zwembad is gelopen is het gelukkig wat kouder. Zwemwater een graad of 22. Buitentemperatuur een graad of 5 in de zon. Hoogte 4325 meter volgens de GPS.
Anja en de vrienden gaan er lekker in poedelen, Hans ziet een dergelijk avontuur niet zo zitten. Die drinkt wel een kopje koffie achter het glas van de Doos en kijkt op een afstandje naar onze spartelende helden. Even later komt Anja terug, een walm van zwavelgeur hangt om haar heen. "Even douchen schat?" glimlacht Hans terwijl hij nog eens aan zijn koffie nipt.
Na de douche rijden we door het geiser veld. Uiteindelijk parkeren we bij een stoom en water spuwende fontein. We staan er mooi met de wind in de goede hoek, het stinkt niet in de auto.

"Dit is een mooie plek voor vannacht," mompelt Hans. "Vanuit de ingang kunnen ze ons niet zien staan en morgen vroeg staan we op de eerste rij als al die Toyota jeepjes volgeladen met toeristen aan komen. Niet vergeten de hoogte pillen te nemen!"
Alsof Anja gedachten kan lezen. "Het is tijd voor onze hoogte pillen, zullen we ze nu even nemen?" We hebben er allebei een hekel aan, maar we kunnen niet zonder op deze hoogte.
Ja, de hoogte pillen. We hebben er allebei een hekel aan, maar we kunnen hier niet zonder. Ze werken goed, dat in elk geval wel. Je hebt minder last van de hoogte, maar je blijft natuurlijk zuurstof te kort komen. De luchtdruk is hier nu 0,6 atmosfeer, dat wil dus zeggen dat er hier 40 % per adem teug minder zuurstof in de longen komt. De pillen zorgen voor aanmaak van extra rode bloedlichaampjes. Dat maakt dat we bij de tijd blijven! Maar Ohhh, die bij werkingen! Heb je je koffie beker vast gehad en zet je hem dan weer neer, dan tintelen je vingers. Druk je op je neus, dan tintelt je neus ook. Leun je op je ellebogen? Dan gaan die ook tintelen. En hoe meer je er op let, hoe erger het gaat aanvoelen. Men zegt dat het gaat wennen, wij geloven dat nog niet.
Zo maar wat foto's. Kun je zien hoe het is! Het hoogste geiser veld ter wereld ziet er dus zo uit.
Even een paar wetenswaardigheidjes.
De bodem zit hier werkelijk vol met gaten en overal komt de warmte en de stoom aan de oppervlakte. "Daar moeten we wat mee kunnen doen," dachten een paar techneuten. Een jaar later stond er een installatie midden in het geiser veld. Er werd een gat geboord en alle stoom spoot toen door een paar warmte wisselaars. De niet gebruikte gaten in het veld werden afgesloten.

"Een mooi plan om stadsverwarming te maken, alleen zijn er geen steden in de omgeving." dacht Hans, "wat moeten ze er mee? Een hoop ijzer en waarvoor?"
Blijkbaar dacht de toeristen branche dat ook en na een paar maanden hevige protesten werden de gaten in de bodem weer opengemaakt en was het wonder van de natuur weer in volle glorie hersteld.
Hersteld? De sporen staan er over honderd jaar nog. De lucht is hier zo droog dat dit stukje techniek er dan nog steeds zal staan.
We wandelen nog wat rond en genieten van de omgeving. En voor je het weet wordt het al weer donker. Op 22 graden zuiderbreedte wordt het vroeg donker!
Na een bijna slapeloze nacht vallen we uiteindelijk rond de klok van vijf in een diepe slaap. Ja, maar voor eventjes natuurlijk want om zes uur in de ochtend komen er een stuk of vijftien Toyota jeepjes aan rijden, afgeladen met backpackers die natuurlijk ook dit schouwspel willen meemaken. "Hans, wakker worden, de tour van onze vrienden komt er aan. Ik denk dat ze blij zijn dat ze met hun eigen auto gekomen zijn." "Denk je dat Anja? Die hebben de hele nacht liggen verrekken van de kou. Het vriest buiten zeker 10 graden! Die kachel van hun doet het niet boven de 3500 meter." "Gelukkig doet die van ons het wel! Kom op, er uit. Dikke kleren aan, we gaan het natuurwonder bekijken!" Even later staan we buiten te blauwbekken van de kou. maar wel heeeeel mooooiiiii!
Werkelijk overal komt de stoom uit de aardbodem naar boven. Rondom de grotere geisers is alles ijs. "Wow, dit is wel heel erg mooi!
Kijk, daar in de verte lopen onze vrienden. Laten we maar niet vragen of ze het koud hebben gehad."
We lopen naar hen toe. "Is dit niet mooi?" roept Hans enthousiast. "Alleen jammer dat het zo snel licht wordt."

Een kwartier later kijkt de zon alweer over de bergrug en lacht ons toe. "Ja jongens, nu is het weer mijn tijd. Ga maar weer terug naar San Pedro de Atacama! Of willen jullie nog een dag blijven?"
En de zon heeft gelijk, na een half uurtje komt de wind weer opzetten en de damp verdwijnt weer. Een nieuwe dag breekt aan. Anja maakt een heerlijke kop warme chocolade melk met wat brood en een gebakken eitje. Koffie of thee zetten gaat hier niet, het water kookt al bij een graad of 70. Eieren koken evenmin.

We rijden aan en na alweer een grandioze tocht komen we tegen de middag aan op het plein van San Pedro. We voelen ons hier helemaal thuis.
Afdalen geeft geen problemen met de hoogte ziekte, je kunt gewoon door rijden, de luchtdruk stijgt weer vanzelf.

In de avond kloppen onze vrienden aan. "We vertrekken morgen vroeg naar Bolivia. We gaan de Lagune route rijden. We zijn nu gewend aan de hoogte, gaan we gelijk morgen door.""Goed plan, alleen moet je dan NU door rijden, morgen ben je weer gewend aan de hoogte hier en kun je weer van voren aan beginnen! Ik denk dat wij hier nog een paar dagen blijven, het bevalt ons hier prima." Met een "Misschien zien we jullie morgenochtend nog," lopen ze terug naar hun mooie Mercedes. (ps. Hans is best een beetje jaloers op die 120.000 Euro auto hoor!)

"Nou, dat zien we morgen wel weer. Zullen we een lekkere Pizza gaan eten bij dat tentje met die vuurkorven? Vond ik vorige week wel gezellig en de Pizza was heerlijk," stelt Anja voor, "ik heb geen zin meer om eten klaar te maken."

De volgende morgen rond een uur of 8 start de Mercedes. We trekken onze jassen aan en lopen er naar toe. Met een "goede reis en rij voorzichtig he?" nemen we afscheid. Even later rijden ze ietwat onzeker het pleintje af. We zwaaien ze na.

"Wat hebben we in Godsnaam verkeerd gedaan?" vraagt Hans zich hardop af. "Niets," antwoordt Anja. "Ik denk dat ze nu wel zullen weten hoe het werkt, hoe te reizen hier in de Andes op een paar kilometer hoogte. Maar geloof me, die twee gaan echt niet over de Laguna Route naar Bolivia. Zie je hen reizen op 5000 meter hoogte? Zoveel hebben ze ondertussen wel geleerd. Er loopt ook nog ergens een asfaltweg toch? Zouden ze de Laguna route willen rijden, dan waren ze wel hier bij ons gebleven."
Via ons achteraf weggetje rijden we voor de laatste keer naar onze favoriete plek in de Maanvallei. We zetten onze stoeltjes aan de rand van de afgrond en genieten van het prachtige uitzicht. "Nou Anja, het ziet er uit dat we alleen op pad moeten naar Bolivia. Maar dan wel via de Laguna Route, ik wil het nu toch echt allemaal mee gaan maken!"
Rechts onze Doos------
Geyser El Tatio
4325 meter
San Pedro de Atacama
2400 meter
Rood de weg naar boven, naar de geysers.
Paars de grens tussen Chili en Boliovia. Dit is een vergroting van het zwarte vakje op de kaart van Zuid Amerika. (links)

Ja, en als wilt weten hoe dat onbezonnen avontuur gaat aflopen klik dan op "Volgende" rechts onder op de pagina.
Machuca
Voor hen die er belangstelling in hebben:
Links het hoogte kaartje de laaste 39 kilometer naar de Geyser. Het stukje tussen de 35 en 39 km is het geyser gebied. Slapen is dan niet zo'n probleem, we zijn vanaf het hoogste punt op die dag, 4400 m omlaag gegaan naar 4200 m. En juist dat stukje afdalen maakt een groot verschil.
Anja heeft vroeger de Kilimanjaro beklommen en dat was een heeeeel stuk hoger. Die heeft het daarginds allemaal geleerd en nooit meer vergeten.

Je kunt zien dat er een paar mooie hellingkjes bij zitten.
Anja in de ochtend nevel.