Terug naar de home page

Met onze Doos naar Zuid-Amerika..

19 maart2014.

Zo komen we weer terug op het parkeerterrein van de Talampaya kloof. Anja en Hans bespreken de volgende uitdaging van deze reis. De mooie en vooral spannende pas tussen Argentinie en Chili. Paso de Aqua Negra. De pas van het zwarte water. De naam voorspelt al niet veel goeds.

Een eindje verder staat een Chileense Toyota 4x4 met een opzetdoosje. Je kunt ze voor dik 1000 Euro per week huren in Chili en veel Duitsers en Zwitsers doen dat ook. En dan ook meteen voor een week of 10. Zo ook deze toeristen. Hij heeft al een gat in zijn dak gereden omdat het tunneltje waar hij doorheen moest wat smaller bleek dan dat hij dacht. Zij wil wel gezellig met ons komen kletsen. waar ze al geweest zijn, waar ze nog naar toe willen.

"En waar willen jullie naar toe?" "Naar Alaska," antwoordt Hans.  "Wow, dat is ver weg! Hoe lang gaan jullie daar over doen?" "Een jaar of vier," antwoordt Anja. "Nou, zo'n avontuur zou ik ook wel willen, maar ja, wij kunnen dat niet." "Dat zou ik ook zeker niet doen als ik jullie was. Als je zo'n klein klote autootje nog niet in het midden van een tunnel kunt houden," mompelt Hans. Ze verstaat Hans niet en gaat weer verder.
"Wat gaan jullie binnenkort dan doen?" "Wij vertrekken morgen voor de tocht naar Chili, over de Paso de Aqua Negra." "Nou, dat kan helemaal niet, die pas is gesloten vanwege sneeuw." glimlacht onze Duitse. "Wij kunnen daar niet over heen, jullie dus ook niet," en alweer dat domme lachje.

Hans kapt het gesprek af, hij heeft geen zin in al dat gezwets. "Dit is al de zoveelste 4x4 die ons vertelt dat we ergens niet naar toe kunnen omdat ze dat zelf niet durven. Wat bezielt die mensen toch? We doen gewoon ons eigen ding en ze zoeken het maar uit." "In het boek over Argentinie staat dat de pas na 1 april, afhankelijk van de weersomstandigheden, gesloten kan zijn," merkt Anja op. "Nou Anja, het is pas 19 maart. We nemen lekker een glaasje, morgen komt er weer een dag en dan zien we wel verder." Hans twijfelt een beetje, misschien heeft dat zotte mens toch gelijk?

De volgende dag komen onze Zwitserse vrienden aan rijden. Die hebben nogal wat "Mercedes garage ellende" achter de rug maar zijn nu weer vol enthousiasme onderweg. "Waar gaan jullie nu naar toe?" vragen ze. "Wij willen over de Paso Aqua Negra naar Chili rijden." Ze kijken een beetje bedachtzaam. "Kan dat wel in deze tijd van het jaar?" "Zouden ze dat domme Duitse mens ook gesproken hebben?" denkt Hans bij zichzelf. "Nou, Anja en ik hebben besloten om naar San Jose de Jachal te rijden. Dat is een dorp aan de voet van de pas. Daar vragen we gewoon op het politiebureau of de pas open of dicht is. Die mensen weten dat wel. En we willen morgen af rijden."  "Goed idee," antwoorden onze vrienden, "dan gaan wij dadelijk hier het park in. Is het mooi?" "Ja, hartstikke mooi, moet je doen!" antwoordt Hans met een scheef lachje,
Enthousiast rijden we de volgende morgen af. We komen langs een politiepostje en stellen de vraag. De agent gaat naar binnen en komt even later weer lachend naar buiten. "De pas is open Anja."
Bij de meeste gevaarlijke wegen, dit is er ook een, wordt er door de chauffeurs geofferd. Meestal staat er wel ergens een klein beeldje van de Heilige Maagd. Die heeft natuurlijk van alles nodig. Die gaat de chauffeurs niet gratis zegenen. Dus worden er met water gevulde PETflessen bij haar huisje gelegd. "Dan heeft de Maagd wat te drinken," redeneren de chauffeurs. Hebben ze geen water voor de Maagd? "Dan geven we haar toch een binnenband, of een luchtfilter of een paar oude V snaren. Weet zij veel." Aan de rijstijl van de vrachtwagen chauffeurs kun je in elk geval wel zien dat ze het idee hebben door de Maagd gezegend te zijn. Ze rijden als dolle dwazen en we komen nogal wat wrakken tegen.
Uiteraard rijden wij veel verantwoordelijker de pas op, we geloven niet in de Heilige Maagd. Op een hoogte van bijna 3300 meter vinden we een leuk plekje voor de nacht. Het scharrelvlees loopt rond de auto's.
Op deze plek moeten we acclimatiseren, onze bodies moeten wennen aan de hoogte. Op deze hoogte hebben we nog maar 70 % van de luchtdruk die we op zeeniveau zouden hebben. Elke ademteug heeft dus ook nog maar 70% van de hoeveelheid zuurstof welke we op zeeniveau zouden hebben. En dat voel je! We lopen als een groepje kortademige "oude" mensen rond.
Anja heeft haar huiswerk gemaakt, zij weet precies hoe het werkt. "Als we hier een dag blijven, dan heeft ons lichaam de tijd om extra rode bloedlichaampjes aan te maken.
Als we meer rode bloedlichammpjes hebben, dan hebben we meer zuurstoftransport in ons lichaam en voelen we ons weer beter."
Niet dat we ons nu niet goed voelen, zouden we verder naar de 4500 meter gereden zijn, en we zouden dan daar overnachten? Dan zouden we ons zeker niet goed gevoeld hebben. Hoogte ziekte zal ons dan zeker onderuit halen!
We staan gezellig buiten met onze buren te praten. Ons stuk scharrevlees is verdwenen. Opeens een harde klap. Hans rent naar de Doos. "Wat is hier nu aan de hand?" Er zit een scheur in een van de ramen. "Hoe kan dat nou?" Vertwijfeld kijkt hij naar de kapotte ruit. Dan pas begrijpt hij het probleem. De luchtdruk in de ruit is hetzelfde gebleven, de buitenlucht heeft nu een veel lagere druk. Onze ruiten zijn van dubbel isolatieglas. De binnenste dunne ruit is bol gaan staan en heeft het niet gered. "Als ik nu snel een gaatje boor in de andere ruiten, dan gebeurt dit niet meer." PATS, en de volgende ruit klapt kapot. "Nu moet ik wel heel vlug zijn!" "Wat is er aan de hand?" roept Anja als ze binnen komt. "Onze ramen klappen uit elkaar!" antwoordt Hans, terwijl hij rond rent met een boormachine op zoek naar een klein boortje. Hij boort een gaatje in de zijkant van een ruit. Sssssssssssssttttttt "Je ziet dat de ruit zijn druk kan afblazen, hij staat niet meer bol!" roept Hans enthousiast. "Nu snel de anderen."

Omdat de ruit bol stond toen die explodeerde kunnen we de scherven niet meer op hun plek drukken. Anja plakt plakband over de scheuren zodat we onze handen er niet aan open kunnen halen. Van de beide ruiten is alleen de binnenste glasplaat gebroken, we hoeven dus niet bang te zijn dat het in gaat regenen. Voordeel van dubbele beglazing. "Nu gaan de andere ramen niet kapot he?" vraagt Anja. "Kan ik me niet voorstellen," antwoordt Hans, "gelukkig lag de boormachine achter mijn stoel en niet in de gereedschapskist. Anders waren we zeker te laat geweest."
De volgende morgen start onze Doos direct. Met een mooi zwart rookpluimpje begint die vol enthousiasme de nieuwe dag. Vol goede moed gaan we op pad. Een beetje zweverig gevoel in het hoofd, maar als we zitten hebben we er geen last van. Constant veranderen de kleuren. Ga je de bocht om? Gegarandeerd dat we weer op iets anders getrakteerd worden.
Echt Koningsblauwe luchten zoals je ze nergens ziet. Zand, stenen, geel, rood, oranje, alle kleuren komen we wel tegen. En af en toe nog een beetje sneeuw. "De weg wordt hier wel heel smal he?" onderbreekt Anja de rust. "Maakt niet uit, hier komt geen mens. Tegenliggers komen we hier niet tegen. We zijn bijna boven, de GPS geeft al 4700 meter aan," stelt Hans haar gerust.

Na een half uur zijn we boven en stappen uit. "Als ik mijn mond dicht houd, dan is het hier absolute stilte," roept Hans voluit. "Doe dat dan ook," geeft ze hem van repliek.....................
"4753 meter boven de zeespiegel. een nieuw hoogte record voor onze Doos. En hij doet het goed!" Tevreden geeft Hans de Doos een klopje op de motorkap. "Ga zo door mijn vriend, wij drietjes hebben nog heel wat avonturen te beleven!" Ondanks dat de luchtdruk hier nog maar 60% is van de druk die wij thuis gewend zijn, loopt het motortje mooi rond. "De Doos heeft duidelijk minder moeite met de hoogte dan wij," zucht Hans.
We vullen onze waterflesjes en rijden weer aan. Na een kwartiertje zien we een stipje langzaam omhoog slingeren. Het is een Duitse fietser. Hij wil de pas bedwingen, wij nemen ons petje diep voor hem af. "Hoe ver is het nog naar de top?" vraagt hij. Hans kijkt op de GPS. "Nog 5 kilometer." "Oh, dat haal ik dan wel." We geven hem een flesje water en een banaan. Dat laatste geeft hem nog wat extra energie. We kijken hem verbaasd na als hij verder de pas op fietst. "Wat een conditie!"
Hiernaast het profiel van de pas zoals we hem gereden hebben. Jammer dat we het plaatje niet duidelijker kunnen maken.

Er zijn geen ramen meer geklapt, de zakken chips staan bol en op springen en er zijn ongetwijfeld nog wel meer dingen die de geest gegeven hebben. maar dat merken we meestal later. Potjes appelmoes of yoghurt waar de seals van open scheuren met gevolg dat alles onder zit. maar alles werkt verder zoals het hoort.
Er komt water uit de kraan en het kookstel brandt ook. Water kookt bij een graad of 70, dus thee en koffie is niet meer te drinken, eieren kun je alleen nog bakken. De oude Ipod van Hans heeft het ook begeven. De harde schijf die er in zit kan ook niet tegen deze hoogte. "Daar hadden ze bij Apple wel voor mogen waarschuwen. Zullen we een klacht in dienen?"
Anja poets de voorruit, alles wordt hier stoffig. En we willen wel zien waar we rijden!
"Daar beneden zullen we over een half uurtje wel rijden," zegt Anja. "Wij maken een mooie reis, niet zo veel mensen die dit mee maken. We maken er honderden foto's van, en zetten er misschien een stuk of twintig op onze website. maar nooit zullen ze kunnen weergeven wat wij hier zien." "Ja, de kleuren, dat zie je wel op een foto, maar de diepte, het drie demensionale van deze omgeving, dat ziet een camara niet. Die heeft maar een oog, gelukkig hebben wij twee ogen," lacht Hans.
Na 45 kilometer zijn we weer gedaald naar 3200 meter. Een mooie hoogte om weer te slapen. We komen bij een zoutmeer en vinden aan de oever een mooi plekje voor de komende nacht.

RUST, geen motor geluid, geen gerammel vanwege de slechte wegen.

En we blijven rust houden, Hans z'n Ipod doet het nog steeds niet...........
We schuiven wat met stenen, leggen ze voor de wielen en rijden er op. We willen graag een beetje waterpas staan. Loopt het water niet van het aanrecht en liggen we niet met de hoofden naar beneden als we proberen te slapen.
Voor zover we slapen natuurlijk, want een ding hebben we wel geleerd. Slapen op hoogte? Vergeet het maar!

Nu wil je ongetwijfeld nog veel meer lezen en vooral nog meer mooie foto's zien. Klik op "volgende" rechts onder in de hoek. We weten het zeker, jullie gaan daar van genieten!!!
Je bent op pagina: Maart - April 2014.  DEEL II.
Con Con naar Mendoza, Valle de La Luna, Paso Agua Negra naar Chili,
Paso San Francisco naar Argentinie, Paso de Jama naar Chili en San Pedro de Atacama.