Terug naar de home page

Met onze Doos naar Zuid-Amerika..

Je bent op pagina: Maart - April 2014.  DEEL IV.
Con Con naar Mendoza, Valle de La Luna, Paso Agua Negra naar Chili,
Paso San Francisco naar Argentinie, Paso de Jama naar Chili en San Pedro de Atacama.
4 april 2014.
Ja, we staan weer op de plek waar we een paar dagen geleden ook stonden, voordat we de Ruta Desertio gingen rijden. Je weet wel, waar Hans zijn "change of plans" aankondigde, met alle verrassende gevolgen van dien.

De ruim 3000 meter hoogte waar we nu weer op zitten is letterlijk een verademing. Het voelt haast alsof we weer op zeeniveau zitten. Met onze rode bloed lichaampjes is alles dik in orde! We blijven hier een paar dagen staan, komen we lekker tot rust en kan onze Zwitserse buurvrouw ook weer tot zichzelf komen. Haar hoofdpijn zakt alweer en dat is fijn.
En nee, Hans z'n Ipod doet het nog steeds niet, dus geen muziek voor het slapen gaan.
Deze zandvlakte noemen ze de Atacama woestijn. We vinden het prachtig en genieten elke dag.

In de woestijn is de lucht erg droog. We voelen het aan onze neuzen en ogen. Maar die droogte komt vandaag goed van pas.
Gisteren hebben we de watertanks gevuld uit het beekje en Anja staat dan altijd te popelen om de was te doen. Ja, en als je die hier op hangt, in de zon en in de woestijnwind, dan is een spijkerbroek in een kwartier droog!

Uiteindelijk wordt het tijd om verder te gaan, we zijn al een paar dagen onderweg, maar we hebben nog steeds de Paso San Francisco niet gedaan!
Ruim een uur later staan we weer aan de Chileense grens. Nu niet om te vragen of we die mooie Ruta Desertio mogen rijden, maar om echt uit te klaren. Een mooi nieuw gebouw in the middle of nowhere.
Er bromt een generator en er staat een schotel antenne van 90 cm diameter. Voor de internet, want zowel wij als onze Doos zijn geregistreerd. Wij omdat wij het zijn. De Doos omdat we daarvoor een tijdelijke importvergunning hebben.  We mogen alledrie drie maanden blijven. Nu hoeven we ons daarvoor hier geen zorgen te maken.  De Argentijnse grenspost is 50 kilometer verder. We verblijven een dag in niemandsland.
In de tijd dat we in Zuid Amerika zijn, 7 maanden nu, zijn we al acht keer de grens tussen Argentinie en Chili over gegaan. "Waarom" zou je kunnen vragen. Nou, omdat het Andes gebergte zo ontzettend mooi is. En dat kun je niet van Zuid naar Noord rijden. Daarom zijn al die mooie passen aangelegd en dus willen wij daar overheen.
We stoppen voor de nacht bij Salar Maricunga, op bijna 3800 meter hoog. Van 3000 meter naar 3800 meter is een mooie stap, niemand van ons vieren die hier nog last van gaat krijgen, we zijn nu goed gewend.
Onze Doos zal ook geen last meer van de hoogte en de kou hebben. Hans heeft met een paar draadjes de koudstart inrichting aangepast. We hebben geen startproblemen en ook geen rookwolken meer.
Zo'n mooie zonsondergang betekent hier overigens hetzelfde als in Nederland. Ook hier wordt alles dan grijs en grauw.
Er staat een bordje langs de weg. alsof er een poppetje in een pan zit te pruttelen. "Heb jij enig idee wat dit zou kunnen betekenen?" vraagt Hans. "Misschien dat het met eten te maken heeft?" antwoordt Anja, "ik heb honger!"

We slaan de weg af en volgen het peiltje. We komen op een zoutstrand bij een zoutmeer. Wel weer heel mooi allemaal, de zon komt zelfs even door. "Nu we het toch over eten hebben, zal ik de pannenkoeken bakken? Dat beslag staat nu ook al een dag of wat in de koelkast." "Lekker!" antwoordt Anja.

"Al dagen in de koelkast?" zou je als lezer kunnen denken.
"Lezen we dat wel goed?" "Ja, dat lezen jullie goed. Na een dag Ripio rijden, en zeker als je op hoogte zit, heb je echt geen zin meer om te koken. Dus Anja kookt altijd vooruit als we ergens een paar dagen blijven staan. Maakt het leven onderweg een stuk makkelijker. Die koelkast is er echt niet alleen om onze wijn en bier koel te houden."

Even later, de zon is weer verdwenen, komen we op het hoogste punt van de pas. 4726 meter! Net een paar meter lager dan de vorige pas. Dus geen records voor ons, en ook niet voor onze Doos. "Misschien als we flink omhoog springen?" "Flauwe kul natuurlijk, maar wat wel heel fijn is? De kant van Argentinie heeft een ASFALTWEG!"
Het landschap verandert weer. we rijden weer wat lager, de heuvels rondom zijn mooi geel. Het duurt even voordat we ons realiseren dat dat komt door ontelbare gele graspolletjes. We zijn hier alweer in de herfst aangeland. Het gras sterft af. Kun je je voorstellen hoe mooi het hier in het voorjaar zal zijn?

Via Fiambala, waar we Dollars wisselen tegen een matige koers en onze Zwitserse vrienden kwijt raken, Tinogasta, en Belen komen we in Cafayate uit. Cafayate is een leuk plaatsje, een pleintje en wat winkeltjes. En een gezellige camping. We doen daar weer de was en wat inkopen. Na een paar dagen komen de Zwitsers ook de camping op rijden en twee dagen later vertrekken zij weer. "Gelukkig, we zijn weer rustig met z'n tweetjes. Daar knap ik altijd van op, na zo'n tocht. En Anja, raadt eens?" "Wat moet ik raden Hans?" "Nou ja, je raadt dat toch niet. Mijn Ipod doet het weer!"

We vertrekken weer en met een stop van twee dagen in Salta rijden we door naar San Salvador de Jujuy. De volgende dag naar Purmamarca, een klein dorpje met leuk gekleurde rotsen. Anja koopt daar haar nieuwe muts.

Van hieruit naar Susques. Dit is een heel arm woestijndorpje met alleen maar lemen huisjes en autowrakken. We vinden het geen goede plek voor de nacht. We rijden een paar kilometer verder naar een pompstationnetje en vinden er een mooi plekje.
Hier begint de volgende pas.  Paso de Jama. Een Makkie! Helemaal geasfalteerd! Dit wordt voorlopig de laatste keer dat we de Andes gaan over steken naar Chile.

17 april 2014.
We komen langs de Monjes de Packana. Rotspunten in het zand, vele malen hoger dan onze Doos. Er zijn ook uitstapjes van San Pedro de Atacama naar deze rotsen. Kost een paar centen en dan moet je natuurlijk ook nog een eind lopen.
Ja, en dan is het niet zo ver meer naar de bewoonde wereld. We rijden door en rond zeven uur, het is bijna donker, komen we in San Pedro aan.
Eerste indruk? Een heel leuk dorpje met een paar duizend inwoners. Maar met een veelvoud aan toeristen. Dat geeft een gezellige sfeer. We parkeren de Doos op het centrale parkeerterrein en lopen het dorp in.
Goede vrijdag is het vandaag. (voor hen met een katholieke opvoeding) Over de straten verdeeld staan overal kleine altaartjes. Kun je bidden met de processie.
Op zo'n mooie weg vliegen de kilometers onder onze wielen door. Wel veel bochten maar ook een mooi uitzicht. We willen bij het grote zoutmeer overnachten. Dat was een mooi plan, maar daar zijn we al om half drie.
We rijden naar de rand van het zoutmeer. "Ik denk niet dat ik zin heb om hier te blijven staan, het is nog veel te vroeg. Het is nog 230 kilometer naar San Pedro de Atacama, dat is best ver nog. Dat halen we waarschijnlijk niet. We zien wel." We starten de Doos en rijden verder. Langs de weg staan een soort winkeltjes waar de lokale bevolking hun kunstwerkjes probeert te verkopen. We stoppen en een vrouw is samen met haar dochter druk aan het werk. Ze krassen met scherpe mesjes over stukken leisteen, en ze maken er echt mooie dingen van. We kopen twee mooie leistenen.
De weg is midden over het zoutmeer aangelegd. Het hobbelt een beetje, zelfs de vrachtwagens rijden hier langzaam, je weet immers nooit wanneer de weg wegzakt. We stoppen voor een paar foto's. Twee kilometer verder zitten we weer in de woestijn.
Het kerkje is niet erg groot. Veel mensen wonen hier natuurlijk ook niet. Maar op goede vrijdag avond staan de mensen in een rij voor de poort. Dus toch te klein? In het dak is veel Cactus hout verwerkt. Mooi!

Wel leuk, een paar dagen later horen we het "Ave Maria" vanuit de kerk klinken. 'Begrafenis?" We gaan kijken en het blijkt een trouwerij te zijn. Bruidje stralend in het wit, hij een mooi zwart pak aan. "Anja, dat Ave Maria, dat doen ze bij ons toch alleen bij begrafenissen?"
Net buiten het dorp heb je de Valle de la Luna. De maanvallei dus. "Waar heb ik dat meer gehoord?" zul je denken. "Juist, hier op onze web site. Er blijken dus meerdere Valle de la Luna's te zijn. Deze is in elk geval gratis en ook heel mooi. Omdat we hier wel een week of twee zullen blijven, gaan we daar elke middag naar toe." Ja, er is hier geen kip te zien, we hebben alle rust en ruimte voor ons zelf," valt Anja bij.

Totdat? "Ja, tot het een uur of zes is, dan komen er werkelijk tientallen busjes en bussen aan rijden. Je kunt hier namelijk een sunset tour boeken!" "Ja, en dat wisten wij de eerste dag niet."
En zo is het alweer 27 april 2014 geworden. En we zitten nog steeds in San Pedro de Atacama. Over een paar dagen gaan we naar de El Tatio vulkaan, daar kunnen we bij zonsopkomst de geijsers zien blazen. Dat is sprookjesachtig mooi hebben we gehoord. Je kunt hier een tour boeken. Om drie uur in de nacht vertrekken en de volgende ochtend weer terug. Als je zo snel gaat heb je geen last van de hoogte. Voor ons gaat dat veel te snel, we gaan met de Doos en doen het op ons gemak. Maar geen muziek voor het slapen gaan, bijna 5000 meter hoog, dan doet de Ipod het niet.

Daarna? Dan gaan we de Laguna route naar en door Bolivia rijden. Langs de (zoveelste) Laguna Verde, naar de Laguna Blanca en de Laguna Colorada. Dat moet voorlopig de top van onze reis zijn. Zowel wat betreft de hoogte, + 5000 meter, als ook vanwege het mooie en bijzondere. Daarover kunnen jullie in de volgende update lezen.
Vanuit San Pedro de Atacama, in het Noordpuntje van Chili, vlak aan de Boliviaanse grens, de beste groeten van Anja en Hans.
En ja, we vinden het nog steeds heel leuk dat jullie op deze manier met ons mee reizen!